Morning Garden's Blog

สูงสุดสอย...เด็ดมาไว้ใกล้ๆ ใจ

2008-02-26T14:03:00.003+07:00

วันก่อนเกิดความรู้สึกอยากชื่นชมโมกหลวงใกล้ๆ ต้นโมกหลวงที่ข้างๆ บ้าน ตอนนี้สูงเหลือเกิน พอดอกบานสะพรั่งทีในกรณีปกติคงต้องแหงนดูจนเมื่อยคอ แต่วิธีชื่นชมของเราคือวิ่งขึ้นไปบนบ้าน และมองออกทางหน้าต่าง หรือยืนชมตรงระเบียงบ้าน ปกติไม่เคยนิยมเด็ดดอกไม้ออกจากต้น เพราะมองยังไงๆ ก็ไม่สวยเหมือนบนต้นจริง แต่วันนั้นอารมณ์ไหนไม่รู้ นึกอยากจะเด็ดโมกหลวงมาปักในแจกันเล็กๆ หรือว่าลึกๆ ลงไปในใจ อาจจะรู้สึกขัดแย้ง อยากเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างที่รู้สึกเหมือนโถมทับอยู่ในใจ หนักอึ้งเหมือนเอาภูเขาทั้งลูกมาตั้งไว้ อยากยกมันออกไปให้ใจมันโล่งๆ เบาหวิว อารมณ์พาไปจึงเด็ดดอกโมกหลวงจากต้นยักษ์ใหญ่มาปักไว้ในแก้วน้ำเล็กๆ จากแก้วเล็กๆ ที่ดูว่างเปล่าไร้ค่า ดูสดชื่นมีชีวิตชีวาและมีความหมายต่อความรู้สึกขึ้นทันควัน แต่นั่นแหละนะทุกสิ่งทุกอย่างทุกเรื่องราวเราอาจจะสมมติเอาได้ อยากให้เป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้ ดอกไม้บนต้นสูงใหญ่มาอยู่ในแจกันใบเล็กๆ ได้ แต่เรื่องราวที่เป็นไปในความเป็นจริงเราหนีไม่พ้น โมกหลวงบานสะพรั่งอยู่บนต้นอยู่ได้แสนนานหลายวัน แต่พอเอามาปักในแจกันเพียงไม่ถึงสิบนาทีก็เหี่ยวคอตกคอพับคออ่อนอย่างน่าเสียดายความสวยที่เราเด็ดออกมา นี่แหละหนา ความเป็นจริง บางสิ่งบางอย่างเราไม่สามารถฝืนมันได้เลย สิ่งนั้นจะคงคุณค่าเมื่ออยู่ในที่ที่ควรอยู่

ชิงช้าในสวน

2007-06-06T12:55:00.001+07:00

จำได้ว่าเมื่อตอนที่เพื่อนให้ภาพสาวน้อยนั่งชิงช้าท่ามกลางมวลดอกไม้นี้ เพื่อนบอกว่า "เห็นชอบชิงช้า ผ่านชิงช้าทีไรชอบวิ่งไปนั่งเล่น และวันสุดท้ายที่เราได้มีโอกาสนั่งคุยกันนานๆ ก่อนที่เราจะต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง เราก็นั่งคุยกันที่ชิงช้า เห็นภาพนี้เลยนึกถึง เลยให้ภาพนี้ไว้เป็นความทรงจำ" ตอนนั้นดูๆ ก็ชอบนะ ดูทีไรก็ให้ความรู้สึกดี มองภาพนี้ทีไรเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีความสุข ท่ามกลางสิ่งสดชื่นสวยงาม และใจเป็นอิสระ เคยคิดเหมือนกันว่าดูแล้วหลายๆ คนก็ชอบชิงช้า ถามตัวเองว่าทำไม ก็ตอบได้แต่เพียงว่ามันให้ความรู้สึกที่เป็นอิสระมัง

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ยังเก็บภาพนี้ไว้เสมอ แม้เพื่อนกับฉันเราต่างไปตามทางของตัวเอง ไม่ใช่สาวน้อยที่จะมานั่งรำพันเพ้อฝันให้กันฟังแล้ว มีโอกาสได้โทรคุยกันบ้าง ก็ล้วนแต่เป็นเรื่องราวสุขทุกข์ตามสภาพแวดล้อมความเป็นจริงและโลกที่รายรอบตัว ดังนั้นเรื่องราวที่เราคุยกันจึงดูเหมือนจะออกไปทางเรื่องทุกข์มากกว่าเรื่องสุข ฉันเก็บภาพนี้ไว้ในตู้โชว์ที่แม้จะไม่ได้ตั้งใจมองจริงจังก็จะมองเห็นภาพนี้อยู่เสมอ ไม่น่าเชื่อว่าภาพนี้มันสื่อความหมายกับฉันมากขึ้นทุกวัน เมื่อจู่ๆ วันหนึ่งชีวิตก็พลิกผันเข้ามาพัวพันในโลกของดอกไม้ แล้วจนกระทั่งเมื่อสามสี่วันที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปเดินย่านแหล่งที่ขายไม้เก่า เจอเสาไม้กลมๆ สองต้น ความรู้สึกและแรงปรารถนาที่ซุกซ่อนไว้ในใจตลอด เป็นแรงบันดาลใจอย่างไม่รอช้า รีบหอบเสาสองต้นนี้มาพร้อมกับหาชิ้นส่วนประกอบบางอย่างหิ้วติดกลับมาด้วย มาถึงที่หมายภายในหนึ่งชั่วโมง ฉันก็ได้สิ่งนี้มาสนองความปรารถนาที่ซุกซ่อนมาแต่วัยเยาว์

เมื่อเสร็จแล้วรอจนมั่นใว่าใช้งานได้ รีบลองนั่งดู เฮ้อ! สังขารนั้นไม่เที่ยง ตอนเด็กๆ จำได้ว่าโหนชิงช้าจนสุดสาย จนอยู่สูงเหมือนลอยในอากาศ แต่วันนี้มีชิงช้าเป็นของตัวเองทำกับมือ แค่โยกนิดหน่อย ก็ทำเอาหัวหมุนติ้ววิงเวียน แบบฉบับอาการโรคน้ำในหูไม่เท่ากัน จึงทำได้แต่เพียงนั่งตรงแผ่นกระดานนิ่งๆ ซึมซับเอาอารมณ์ความรู้สึกของการนั่งชิงช้าก็พอ

ดอกไม้ในความมืด

2007-03-26T16:24:00.000+07:00

เหตุการณ์ในคืนวันหนึ่ง ที่ฉันได้มีโอกาสสนทนากับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นเรื่องราวของความรู้สึกที่อยากจะบันทึกไว้ เป็นสิ่งเตือนใจว่า "เมื่อเราพบคนที่ดี อย่าปล่อยให้เขาเดินออกไปจากชีวิตเรา เพราะความแย่ๆ ของเราเอง" เรื่องมีอยู่ว่า...

ฉันควานหามือถือในกระเป๋าขึ้นมาดูเวลา เกือบสามทุ่มแล้ว คงสมควรจะปิดร้านแล้วสินะ ลูกค้าคงไม่มาแล้ว พอพูดถึงมือถือก็นึกได้ว่า เออ! เนอะ เดี๋ยวนี้มีอะไรก็ต้องพึ่งมือถือ ฟังเพลง อัดเสียง ถ่ายภาพ อัดวีดิโอ จดบันทึก คิดเลข เล่นเกม แล้วก็ดูเวลานี่แหละ มิน่าวันไหนขาดมือถือรู้สึกว่าขาดอะไรไปสักอย่าง แม้ไม่ได้สำคัญกับใจนัก หากไม่ต้องรอคอยเสียงตามสายจากใคร แต่ก็รู้สึกได้ว่าขาดสิ่งอำนวยความสะดวก เอาละ! คิดไปสะระตะ วกกลับเข้ามาเรื่องของเวลาในราตรีกาลของฉันวันนี้ดีกว่า

กำลังจะดึงปลั๊กไฟป้ายหน้าร้านที่จะแสดงว่าตอนนี้หยุดบริการแล้ว ก็มีแสงไฟจากรถยนตร์ที่กำลังเข้ามาจอดที่หน้าร้าน ฉันจึงชะงักยับยั้งมือที่กำลังจะดึงปลั๊ก พอไฟหน้ารถดับชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในร้าน ฉันก็พูดไปตามประสาแม่ค้าว่า "สวัสดีค่า เชิญค่ะ" เขายิ้มขรึมๆ ตอบว่า "สวัสดีครับ เอ่อ! โทษนะครับผมเห็นว่าที่นี่เป็นร้านอาหาร แต่เห็นมีต้นไม้เยอะ ไม่แน่ใจว่าขายต้นไม้ด้วยมั๊ยครับ" เขาก็เหมือนกับลูกค้าหลายๆ คน ที่สับสนว่าร้านฉันจะเป็นร้านอะไรกันแน่ ด้วยความที่มันเป็นรูปแบบอิสระ ฉันตอบว่า "ค่ะ หาต้นอะไรอยู่หรือเปล่าคะ" เขาตอบมาว่า "ครับ ผมอยากได้ต้นจำปีแขก" ฉันออกจะแปลกใจหน่อยๆ ไม่ค่อยเห็นผู้ชายมาถามหาต้นไม้แบบนี้ แต่ก็ตอบไปว่า "ไม่มีค่ะ แต่หากรอได้ เอาไว้ได้ไปรับต้นไม้มาเพิ่มจะหามาให้ค่ะ อยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ" เขาตอบว่า "เปล่าครับ ผมมาจากบางนา มาทำธุระกับเพื่อนแถวนี้ เขาอยากจะมาดูบ้าน ผมเลยมาเป็นเพื่อน เมื่อกลางวันผมก็ผ่านที่ร้านแล้วรอบนึง ก็กะว่าเดี๋ยวต้องมาแวะ แต่ก็ค่ำไปหน่อยน่ะครับ" ฉันจึงบอกเขาว่า "จำปีแขกไม่ใช่ต้นไม้หายากนัก คุณลองหาที่ต้นไม้ร้านใกล้ๆ ที่บ้านดูค่ะ" เขาบอกว่า "อ้อ! ครับ อืม ไม่ให้เสียเที่ยวผมทานอาหารละกันครับ ยังสั่งได้อยู่หรือเปล่าครับ" ฉันจึงบอกว่าได้ค่ะ แล้วเขาก็จัดการสั่งอาหารสักสองสามอย่าง ระหว่างที่นั่งรอ ด้วยความที่ยังคาใจ อดสงสัยไม่ได้ จึงถามเขาไปว่า "ชอบต้นจำปีแขกเหรอคะ ทำไมถึงชอบ" เขาไม่ตอบคำถามทันที นั่งดูตาลอยๆ สักพัก จนฉันไม่แน่ใจว่าเขาอยากจะตอบหรือเปล่า จึงรีบชิงบอกไปว่า "ไม่เป็นไรนะคะ ไม่ต้องตอบก็ได้ แค่ลองถามดูน่ะค่ะ ว่าทำไมชอบต้นนี้" เขารีบตอบว่า "ไม่ใช่ไม่อยากตอบนะครับ แต่กำลังคิดว่าจะอธิบายยังไงดี คืออย่างนี้ครับ" แล้วเขาก็เริ่มพูดยาวถึงความเป็นมาในการตามหาต้นจำปีแขก เขาเล่ามาตามที่ฉันลำดับความได้ก็มีว่า

"ก่อนหน้านี้ ผมมีแฟนคนหนึ่งครับ จะว่าไปก็ถือว่ารักกันมากนะครับ เธอเป็นเพื่อนของเพื่อนผมอีกที ตอนแรกที่รู้จักกันก็ไม่คิดว่าจะรักกันนะครับ เราเป็นเพื่อนกันธรรมดา ตอนนั้นผมเพิ่งอกหักจากแฟนเก่า แฟนเก่านั้นผมรักเขามาก เป็นรักสุดๆ ครั้งแรกในชีวิตผม ตั้งแต่ตอนผมเรียนป.ตรี เธอสวยและมีเสน่ห์ มีคนจีบเธอเยอะ แต่เธอเลือกผม เราก็คบๆ กัน แต่ตอนจบมาทำงานแล้ว เธอก็ได้ทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง พอผมจบผมก็คิดว่าจะตั้งหน้าตั้งตาสร้างครอบครัวกับเธอ ทำให้มีกำลังใจในการทำงาน แต่จู่ๆ เขาก็มาขอเลิกกับผม ผมยังงงจับต้นชนปลายไม่ถูก เธอก็ไปจากผมแล้ว โดยที่ผมยังไม่มีโอกาสรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เดาเอาว่าเธอคงมีแฟนใหม่ ตอนนั้นผมเสียใจมากถึงขนาดเรียกว่าเข็ด ต่อมาผมก็มาเจอแฟนคนใหม่ที่พูดถึงนี้แหละ แรกๆ ที่รู้จักก็ไม่คิดว่าจะเป็นแฟนกัน แต่เธอเป็นคนดีครับ ดีจนผมรู้สึกว่าตั้งแต่ผมมีเธอเป็นเพื่อนผมรู้สึกว่าชีวิตผมสงบดีมันบอกไม่ถูก ผมรู้จักเธอมาสองปีก็รู้สึกว่าเป็นแฟนกันแล้ว จนผ่านไปสี่ปีผมกับเธอก็เป็นแฟนกันสมบูรณ์แบบ เธอมาใช้ชีวิตกับผมโดยผ่อนคอนโดอยู่ เราไม่ได้แต่งงานกัน ผมบอกไม่ถูกรู้สึกว่าอยากใช้ชีวิตแบบนั้น เธอก็ยังไม่อยากให้เราแต่งงานเป็นเรื่องเป็นราวในตอนนี้ มันเหมือนกับเราเห็นต้องคล้องกัน พ่อแม่เธออยู่ต่างประเทศครับ เธอจึงคิดว่าเธอสามารถจัดการชีวิตตัวเองได้ในเวลานี้ และเธอก็เป็นผู้ใหญ่มีความรับผิดชอบ เราตกลงใจมาอยู่ร่วมกันเพื่อดูใจไปสักพัก ตอนที่มาอยู่ด้วยกันใหม่ ตอนนั้นผมก็เริ่มหาสิ่งใหม่ๆ ให้ชีวิต จริงๆ แล้วพ่อแม่ก็พอจะมีสตางค์ให้ผมเก็บอยู่บ้าง แต่สุรุ่ยสุร่าย เงินก็หายไปเยอะ ผมไปลงทุนทำผับกับเพื่อนในตอนนั้น ลงทุนกับการตกแต่งไปเยอะ พอเปิดจริงๆ แรกๆ ก็เข้าเนื้อมาก จนไม่ไหว แต่ด้วยความที่ไม่อยากปิดตัวไป ผมก็ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนสู้ไป แล้วแฟนผมก็ช่วย ช่วยจนเรียกได้ว่ามีเท่าไหร่เธอให้หมด ขนาดขายรถให้ผมด้วย รถเธอยังใหม่ๆ พ่อแม่เธอซื้อให้ไม่นาน แต่เราก็คิดว่าเราใช้รถผมคันเดียวก็พอ" คิดว่าตอนนั้นฉันคงทำหน้างงเล็กน้อย เขาจึงเดาคำถามในใจฉันได้ว่า "ทำไมเขาไม่ขายรถของเขาเอง?" เขาจึงชิงตอบก่อนว่า "พอดีรถผมมันขายไม่ได้ครับ พ่อผมซื้อให้ยังเป็นชื่อเขาไม่ได้โอน และการพูดกับพ่อมันก็ยากมากๆ แฟนผมจึงตัดปัญหาช่วยผมแก้สถานการณ์ก่อน" แล้วเขาก็เริ่มเล่าต่อไปว่า "หลังจากกู้สถานการณ์มาด้วยความลำบาก เธอก็เป็นเพื่อนเคียงข้างผมมาตลอด อ้อ! ผมเกือบลืมเล่าไปครับว่า ตอนที่เธอมาอยู่กับผมใหม่ๆ ปกติเธอจะเป็นคนที่ชอบต้นไม้มาก อยู่บ้านเธอก็ชอบปลูก โดยเฉพาะไม้หอมไทยๆ แต่มาอยู่คอนโดกับผมก็ลำบากหน่อย แต่เธอก็ยังปลูกได้อีก เธอปลูกในกระถาง ไว้ตรงระเบียงห้อง ผมจำได้เธอปลูกต้นจำปีแขกเป็นพุ่ม เธอบอกว่ามันปลูกในกระถางได้ และมีดอกหอม ตอนมันออกดอกเธอชวนผมไปชื่นชมบ่อย แต่ผมเป็นคนที่ไม่สนใจเอาเสียเลย ก็เออออกับเธอไปตามเรื่อง เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาได้เกือบสองปี ไม่เคยมีปัญหา ไม่หวือหวา แต่ก็ไม่ได้มีความขัดแย้งอะไร และผมก็คิดว่าชินกับการมีเธออยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างแล้ว แต่แล้วคงจะเป็นกรรมของผมเอง จู่ๆ แฟนเก่าที่เคยทิ้งผมไปก็กลับมาหาผมอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าผมลืมแฟนปัจจุบันไปเมื่อไหร่ รู้แต่ว่าผมหลงแฟนเก่าผมเอามากๆ อีกครั้ง เธอบอกว่าเธอไม่มีใครและรู้แล้วว่าเธอต้องการผม ความรู้สึกเก่าๆ มันกลับมาหาผม จนถึงขนาดว่าผมมีความคิดว่าทำยังไงแฟนคนปัจจุบันถึงจะไปจากผม ผมไม่สามารถบอกเธอตรงๆ ได้ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่ผิดอะไร แต่หากเทียบความรู้สึก ความต้องการที่อยากจะใช้ชีวิตกับแฟนเก่ามีมากเหลือเกิน เพราะก่อนที่เธอจะจากไปเราเป็นแค่เพียงแฟนกันธรรมดา และผมเคยคิดจะสร้างครอบครัวกับเธอ เรื่องมันยุ่งจนถึงที่ว่าผมได้เสียกับแฟนเก่าแล้ว ทำให้ความพยายามที่จะเลิกกับแฟนคนปัจจุบันมีมากขึ้น ผมเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าแฟนคนปัจจุบันรู้ว่าผมกลับไปหาแฟนเก่า แต่เขาไม่พูด ไม่โวยวาย และยังดีกับผมปกติ ผมรู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว วันหนึ่งผมบอกเธอว่า ผมรู้สึกว่าตอนนี้บรรยากาศของเราไม่เหมือนเดิม ผมคิดดูแล้วว่าอยากให้เธอลองห่างผมไปสักพัก เพื่อที่ผมจะได้ถามใจตัวเองว่าต้องการอย่างไรกันแน่ และเผื่อว่าถ้าเขาไปจากผมแล้วเขาจะรู้สึกว่าชีวิตเขาสบายขึ้นไม่มีพันธะ หรือภาระใดๆ ผมคิดว่าผมไม่ได้ดีกับเธอพอ ผมก็ไม่สบายใจ แล้วเมื่อเราห่างกันไปสักพักแล้ว เราค่อยมาตัดสินใจกันอีกครั้งว่าเรายังอยากอยู่ด้วยกันหรือไม่ น่าแปลกนะครับที่เธอไม่โวยวาย ไม่ต่อว่าอะไร ไม่พูดอะไรสักคำ มีอย่างเดียวที่ทำให้ผมรู้ว่าเธอรู้สึกเจ็บช้ำก็คือ น้ำตาเธอไหลตลอดเวลาที่เธอนั่งนิ่งๆ เป็นชั่วโมง ผมก็อึดอัดเหมือนจะบ้าตาย รู้สึกผิดและสับสน แต่ก็ทำไปแล้ว แล้วผมก็ขับรถออกจากคอนโดไป คืนนั้นผมก็ไม่ได้กลับ ไปค้างกับแฟนเก่า พอวันต่อมาที่ผมกลับเข้ามา แฟนผมเขาก็ไปแล้ว ผมก็ใจหายวาบตอนที่เห็นจดหมาลาของเธอ เธอบอกว่า...

คงถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว ฉันไม่ได้ไปเพราะอยากไป แต่คุณขอให้ฉันไป ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับคุณ ความทุกข์ก็คงมี แต่ฉันมีความสุขมากกว่าเพราะฉันรักคุณ การที่คุณกลับไปคืนดีกับแฟนเก่าฉันก็รับรู้ ถามว่าเจ็บมั๊ยก็เจ็บ แต่ฉันก็ทนได้ เพราะคิดไปว่าความรักที่มีต่อคุณมันอาจจะทำให้คุณกลับมาเหมือนเดิมได้ แต่เมื่อคุณเป็นคนเอ่ยปากออกมาให้ฉันไปจากชีวิตคุณ ความอดทนของฉันมันก็สิ้นสุด แม้ฉันจะตัดสินใจจะไปแต่หากถามว่าฉันยังรักคุณมั๊ยฉันก็ยังรักเหมือนเดิม แต่ให้คิดว่าสักวันเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันได้ใหม่มั๊ย ฉันมีคำตอบให้กับตัวเองว่าไม่แน่นอน และก็เป็นคำตอบที่ฉันให้กับคุณด้วยว่า ไม่มีคำว่า เผื่อวันข้างหน้า มีแต่วันนี้ที่เรารับรู้กันว่ามันจบแล้ว มีอีกเรื่องที่ฉันอยากบอกคุณก็คือ ฉันเสียใจที่คุณไม่กล้าหาญพอที่จะบอกกับฉันว่า ที่คุณอยากให้ฉันไปเพราะคุณไม่รักฉันแล้ว คุณมีคนที่คุณรักอยู่เต็มหัวใจจนไม่มีที่ว่างจะให้ฉันอยู่ แต่อย่างไรก็ขอให้คุณโชคดีและสมหวังในสิ่งที่ต้องการ...

ครั้งแรกที่ผมได้อ่านจดหมายเธอ ผมก็ใจหายบอกไม่ถูก แต่เมื่อคิดถึงแฟนเก่าที่จะต้องใช้ชีวิตด้วยมันก็ตอบตัวเองว่า นี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับผม แล้วผมก็ได้ใช้ชีวิตกับแฟนเก่าที่คอนโดของผม เวลาผ่านไปจะว่าไปผมก็รู้สึกว่ายิ่งนับวันผมก็ยิ่งลืมแฟนที่จากไปไม่ได้ ผมรู้สึกว่าชีวิตผมร้อนขึ้นทุกวัน ผมไม่สามารถบรรยายได้ว่าเป็นอย่างไร แต่บรรยากาศมันต่างกันลิบกับตอนที่แฟนผมคนนั้นยังอยู่ ผมเริ่มรู้สึกเป็นทุกข์ เมื่อผมเริ่มมองเห็นแฟนเก่าที่อยู่ด้วยนี้ในมุมมองที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน และไม่คิดว่าเธอจะเป็นแบบนี้ เอาเป็นว่าผมเพิ่งรู้ว่าการใช้ชีวิตคู่ที่ไม่สุขสงบเป็นอย่างไร ผมเริ่มเป็นทุกข์มาก ยิ่งทุกข์ก็ยิ่งคิดถึงแฟนเก่า ผมตามหาเธอตลอด แต่ไม่มีใครให้ข้อมูลเกี่ยวกับเธอเลย งานที่เธอทำอยู่เธอก็ลาออกไปแล้ว ผมเอาจดหมายลาของเธอมาอ่านซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง ยิ่งอ่านยิ่งเจ็บปวดใจ นึกเสียดายและเจ็บใจตัวเองที่ปล่อยให้เธอเดินไปจากชีวิตผม วันนี้ที่ผมมาหาต้นจำปีแขกเพราะผมคิดถึงเธอ ผมเพิ่งรู้สึกว่าผมอยากปลูกต้นจำปีแขกไว้ตรงที่ระเบียงอีก อย่างน้อยก็จะได้รู้สึกอุ่นใจ หากผมต้องกลับเข้าห้องไปแล้วรู้สึกว่ายังมีเงาของเธออยู่ ตอนนี้ผมรู้สึกเดียวดายมากแม้ว่าแฟนเก่าจะยังอยู่กับผมก็ตาม.....

ฉันได้สนทนากับเขาสักพักในรายละเอียดของความเห็นต่างๆ เมื่อถึงเวลาเขากลับแล้ว ฉันก็คิดว่าเข้าใจความรู้สึกของเขา คนเราก็อย่างนี้ รู้สึกเสียดายเมื่อต้องสูญเสียสิ่งนั้นไปแล้ว ในขณะที่มีอยู่ไม่รู้จักรักษา จิตใจคนเราดูเหมือนจะบอบบาง ในเวลาอ่อนแออาจจะเจ็บจนไม่สามารถกระทบได้ แต่เมื่อยามต้องทนก็ดูแข็งแกร่งอยางไม่น่าเชื่อ

โฮยา...นมตำเลีย

2007-03-20T10:46:00.000+07:00

เมื่อวานก่อนกลับบ้านแว๊บไปตลาดต้นไม้ที่ตลาดไท เป็นเรื่องปกติแวะไปทีใดจะต้องมีต้นไม้ห้อยติดไม้ติดมือกลับบ้าน เลยได้ช้างเผือก ช้างพลาย แล้วก็นมตำเลียหรือโฮยา พูดถึงโฮยา เราก็เรียกแต่โฮยา และใจก็คิดอยู่เสมอว่าดอกโฮยานี่น่ารักดี มีหลายรูปร่าง หลายสี แต่ก็ไม่ยักกะสนใจว่าแต่ละชื่อเรียกว่าอะไรเสียที ตื่นเช้ามาก็เก็บภาพเจ้าโฮยาสามต้นที่เพิ่งได้มา พอเอามาดูก็นึกถึงภาพโฮยาต้นอื่นๆ ที่เคยเก็บไว้ ตั้งแต่จับกล้องใหม่ๆ เก็บภาพดอกไม้ ชนิดที่ว่าภาพที่ถ่ายออกมามีแต่ภาพเบลอๆ พอดูๆ ไปก็ถึงเห็นว่า เออแฮะ ขนาดเราไม่สนใจยังมีภาพโฮยาต่างชนิดกันถึง 13 ชนิด แต่เราเรียกแต่โฮยา และพอจะรู้ชื่อไทยบางชนิดมาบ้าง เกิดความรู้สึกตะหงิดๆ ว่าชักอยากจะรู้ชื่อชนิดของโฮยา ว่ามีอีกกี่ชนิด กี่พันธุ์บ้าง เอ! สงสัยเราต้องเริ่มตามหาข้อมูลสนองความอยากรู้แล้วล่ะ เริ่มต้นจาก โฮยาทั้งหมดที่มีภาพตอนนี้ก่อน

"กระดุมแดง" (Hoya publicalyx) ถ่ายภาพจากต้นที่ปลูกเอง เป็นโฮยาต้นแรกที่ปลูกมังถ้าจำไม่ผิด

"โฮยาฟันกราม" (Hoya mitrata) เป็นอีกต้นที่ซื้อมาปลูก แต่คงดูแลไม่ถูกวิธีนักตอนนี้ต้นจึงไม่ค่อยงาม

"ทองหยิบ" (Hoya kenejiana) ต้นนี้ซื้อมาปลูกเช่นกัน ครั้งแรกที่เห็นก็หิ้วมาเลยเพราะชอบสี

Hoya carnosa compacta 'Hindu Rope'
ตัวนี้ได้มาสดๆ ร้อนๆ เมื่อวานนี้ เคยเห็นต้นนี้ที่สวนหลวง ร.๙ ป้ายปักชื่อไว้ว่า "โฮยาเกลียวสวาท" เพราะใบหงิกงอเป็นเกลียวนั่นเอง

Hoya imperialis 'Borneo Red'

ตัวนี้ได้มาสดๆ ร้อนๆ เมื่อวานนี้เช่นกัน เขาเรียกว่า "โฮยาจักรพรรดิ์" เพราะขนาดดอกอลังการนั่นเอง ดูแล้วก็ชอบเพราะแปลกตาดี

"8 ลักยิ้ม" (Hoya compacta 'Krinkle 8') ตัวนี้ก็หิ้วมาเมื่อวานเหมือนกัน หน้าตาใบและดอกคล้ายกับโฮยาเกลียวสวาท แต่ใบไม่หงิกหงอเท่า

Hoya australis ssp. tenuipes เก็บมาจากซุ้มไม้เลื้อยที่สวนหลวงร.๙

Hoya vaccinoides (Syn. wee-bella) ตัวนี้เก็บมาจากสวนหลวงร.๙ เช่นกัน

ตัวนี้ปลูกไว้เองเช่นกัน เขาเรียกกันว่า "โฮยาหูช้าง" มีรูปร่างใบคล้ายหูช้างจริงๆ แหละ แต่ได้ข้อมูลมาว่าไม่ใช่โฮยา

"โฮยาประกายแก้ว" (Hoya pachyclada) แต่เห็นบางตำราก็เรียกว่า "ต้างใหญ่" อาจจะเป็นชื่อเรียกเฉพาะถิ่นต่างกันด้วย

ตัวนี้ไม่แน่ใจว่าตัวเดียวกับที่เขาเรียกว่า "โฮยาตุ้มหูเพชร" หรือไม่ เอาไว้หาข้อมูลอีกที มีใบเล็กและดอกเล็กๆ คล้ายตุ้มหูเล็กๆ แบบฝังเพชรจริงๆ ด้วย

ตัวนี้เคยเห็นเขาเรียกว่า "โฮยาหัวลูกศร" แต่ข้อมูลเป็นอย่างไรนันยังไม่ทราบ เคยเห็นเขาเรียกอีกชื่อแต่ก็จำไม่ได้ เอาไว้หาข้อมูลอีกที

และตัวสุดท้ายในตอนนี้ที่มีอยู่ เป็นต้นที่ปลูกเองเช่นกัน แต่ยังไม่เคยได้เห็นดอก เท่าที่รู้เรียกกันว่า "หัวใจทศกัณฑ์" ต้นนึงมีหลายดวงเหลือเกิน ไม่รู้จะถอดวางตรงไหนบ้าง เห็นเขานิยมเอาใบเดี่ยวๆ มาปักในกระถางเล็กๆ ขายในวันวาเลนไทน์มอบให้กันแทนหัวใจ แล้วใบนั้นก็งอกต่อไปได้
ตอนนี้ข้อมูลมีเท่านี้ละ เอาไว้ตามหาเป็นเรื่องเป็นราวต่อไป เรียกแต่โฮยา ภาพเลยเป็นแต่ต้นไม้ฝรั่งจ๋า จริงๆ ต้นนี้ก็มีเรียกชื่อเป็นของไทยๆ แต่โบราณว่า "นมตำเลีย" เอ! ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเรียกแบบนั้น ตอนเด็กๆ เวลาท่องกลอนก็จะเคยเจออยู่บท ลองค้นหาจากกูเกิ้ล ก็เจอท่อนนั้นว่า

กล้วยไม้ห้อยต่ำเตี้ย
นมตำเลียเรี่ยทางไป
หอมหวังวังเวงใจ
ว่ากลิ่นแก้วแล้วเรียมเหลียว
จาก "นิราศธารทองแดง" พระนิพนธ์เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร

ดอกไม้ จาก "ความสุขของกะทิ"

2006-10-15T22:50:00.000+07:00

ได้เวลาหยิบวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน เรื่อง "ความสุขของกะทิ" ของคุณงามพรรณ เวชชาชีวะ ขึ้นมาชื่นชมความเป็นหนึ่งทางงานเขียนกับเขาบ้าง อ่านแล้วเป็นอย่างไรนั้นคงไม่มีความเห็นใดๆ เพิ่มเติมเพราะมีรางวัลรับรองคุณภาพอยู่แล้ว แต่ที่ออกจะนิยมชมชอบก็คือผู้เขียนพูดถึงดอกไม้ต้นไม้เป็นระยะในงานเขียน ถึงขนาดชื่อบางตอนเป็นชื่อดอกไม้ด้วยแน่ะ เช่น ผักบุ้งทะเล ลั่นทม พยับหมอก ทั้งที่เนื้อหาไม่ได้เน้นความเป็นสาระสำคัญในดอกไม้ นอกจากความรู้สึกที่โยงใยไปถึง ก็อดคิดชื่นชมเอาไม่ได้ว่า ผู้เขียนคงมีใจกับดอกไม้อยู่บ้าง จึงผ่านแทรกซึมเข้ามาในงานเขียน จึงอยากเอามาบันทึกเป็นความรู้สึกประทับใจบ้าง

...
ดอกผักบุ้ง

"...ที่เห็นแน่ๆ ทุกครั้งคือผักปอดหรือผักตบ ดอกสีม่วงอ่อนจางดูบอบบาง ถือไว้ในมือไม่นานก็จะสลดหมดสวย ดอกผักบุ้งสีขาวก็ดูสวยดี ตาบอกว่าถ้าเป็นศิลปินมีฝีมือแบบโมเน่ต์ก็จะถ่ายทอดลงบนผ้าใบให้สวยหยด"

...
มะลิ

"ห้องพระเป็นอีกห้องหนึ่งที่ยายใช้เวลาในแต่ละวันรองจากห้องครัว กะทิเก็บดอกมะลิมาเสียบทางมะพร้าวและจัดใส่แจกัน พออาบน้ำจนสะอาดดีกว่าตอนเช้าแล้ว ก็ยกแจกันเข้าไปให้ยายในห้องพระ..."

...
หางนกยูง

"ตาเรียกต้นหางนกยูงว่า "เพลิงแห่งพนาไพร" กะทิเพิ่งรู้ว่าชื่อเต็มๆ คือหางนกยูงฝรั่ง ถ้าเป็นต้นหางนกยูงพันธุ์ไทย ดอกจะมีหลายสี ทั้งเหลือง ชมพู และแดง ไม่ใช่แดงอมส้มอย่างที่เห็นเต็มตาอยู่ในตอนนี้"

...
ผักบุ้งทะเล

"ดอกไม้เล็กๆ สีม่วงที่ขึ้นแซมประปรายบนเถายาวๆ ในมือของลุงตองดูคุ้นตา แล้วกะทิก็นึกได้ว่าผักบุ้งทะเลนั่นเอง เห็นขึ้นอยู่บนชายหาดข้างรั้วหน้าบ้าน ใบของมันสีเขียวสด มองดูเหมือนรูปหัวใจที่ตรงปลายเว้าเข้าหากัน..."

...
ลั่นทม

"ห้องพักของแม่หันหน้าออกทะเลที่ยามบ่ายถอยไปไกลเห็นลิบๆ ตาบอกว่า ถ้าจะลงทะเลตอนนี้ เห็นทีจะต้องเรียกสามล้อให้พาไปส่ง ผนังด้านข้างเป็นบานหน้าต่างตลอดแนว มองออกไปเห็นลั่นทมต้นใหญ่ ดอกสีขาวเหลืองส่งกลิ่นหอม ยายไม่ชอบเลย บอกว่าคนโบราณถือ ไม่ปลูกลั่นทมในบ้าน ตางึมงำว่านี่เป็นรีสอร์ท ไม่ใช่บ้านสักหน่อย..."

...
พยับหมอก

"พยับหมอกออกดอกอยู่ริมรั้ว เห็นเป็นสีม่วงอมฟ้า อยู่บนแนวไม้ระแนงสีขาวสะอาดตา ลุงตองบอกว่ามีคาถาเสกให้ออกดอกได้ตามเวลาที่ต้องการ แต่คาถาของลุงตองคงเสื่อมไปหน่อย เพราะแม่อยากเห็นก็ไม่ได้เห็น ดอกพยับหมอกอวดความงามวันที่แม่จากไปพอดี ลุงตองโทษฝน ตามปกติถ้าตัดกิ่งทิ้ง เมื่อครบสามสิบวันก็จะออกดอก ฝนทำให้ล่าไปจนแม่ไม่ได้เห็นความงามจากธรรมชาตินี้"

ในเรื่องยังกล่าวถึงต้นก้ามปู กับต้นสน ที่ไม่ได้มีตัวอย่างให้ดู ก็เราชอบต้นไม้ดอกไม้ จึงอดปลื้มไม่ได้เวลาเห็นเขาถ่ายทอดออกมาทางงานเขียน

ที่ไหนๆ ก็ไม่ขาดสีเขียว

2006-09-07T12:50:00.000+07:00

เมื่อเช้าโบกแท็กซีมาทำงาน พอก้าวขึ้นรถเอี้ยวตัวปิดประตูยังไม่ทันสังเกตอะไร กลิ่นมะกรูดหอมสดชื่นมาแตะจมูก หลังจากปิดประตูเสร็จหันกลับมา ยิ่งกว่าความสดชื่นของกลิ่นมะกรูด เพราะนอกจากจะมองเห็นลูกมะกรูดวางอยู่หน้ารถแล้ว ยังมองเห็นพรรณไม้นานาพรรณปลูกในรถแท็กซี่อีกด้วย โหสุดยอด! ประทับใจเป็นที่สุด เลยถามเขาว่าชอบต้นไม้เหรอ เขาบอกว่าครับ ขอบอกว่าไม่ธรรมดาเลยนะเพราะไม่ใช่แต่เพียงเขาเอามาประดับรถเป็นชั่วครั้งชั่วคราว แต่เขาปลูกในรถจริงๆ ปลูกเป็นเรื่องเป็นราวและเติบโตงดงามดี ยิ่งมองพินิจพิจารณายิ่งมองเห็นลึกซึ้งไปถึงความใส่ใจและความละเอียดของเจ้าของรถ แหมเสียดายจังไม่มีกล้องอยู่ติดมือ แถมมือถือเจ้ากรรมที่มีกล้องด้วยก็หายไปเมื่อวานนี้ พูดถึงตรงนี้ก็ให้นึกเจ็บใจ พูดอยู่กับตัวเองเสมอว่าไอ้มือถือเนี่ยมีฟังก์ชันสารพัด แต่เราใช้มันไม่กี่อย่างเอง เสียดายเงินที่ต้องซื้อความแพงจากฟังก์ชันที่ไม่ได้ใช้ เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่นึกถึงประโยชน์ของกล้องจากมือถือ...แต่ก็ไปซะละ ไม่เป็นไรบรรยายเอาละกัน...
ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า ตรงกลางคอนโซลหน้ามีกระถางโป๊ยเซียนแคระ ออกดอกสะพรั่ง และงดงามดี เป็นตำแหน่งที่โดนแดดโป๊ยเซียนจิ๋วๆ จึงงามนัก ที่น่ารักคือกระถางนั้นทำด้วยกระป๋องน้ำอัดลม แล้วก็มีช่อเดฟกระเป๋าลักษณะการเลื้อยบอกถึงการปลูกมั่นคงมานานพอประมาณ ปลูกในเปลือกของเมล็ดไม้สักอย่างเรียกชื่อไม่ถูก มองมาด้านข้างที่นั่งสองฝั่งเหนือหัวมีหลอดไฟกลมๆ ที่ไม่ได้ใช้งานแล้วปลูกพลูด่างห้อยย้อยลงมาไม่รก หลอดไฟนั้นก็แปะติดเรียบร้อย ด้านคอนโซลหลังมีต้นไม้ปลูกในกะลามะพร้าว เอื้องผึ้งเกาะขอนไม้ และโป๊ยเซียนจิ๋วปลูกในกระป๋องน้ำอัดลมเช่นกัน และประดับของตกแต่งธรรมชาติเล็กๆ น้อยๆ แต่พองาม ตรงกลางระหว่างที่นั่งคนขับเป็นตู้กระจกเหมือนตู้ปลาเล็กๆ ปลูกราชินีสีทองในน้ำ มีตะไคร่เขียวๆ ขึ้นดูเป็นธรรมชาติ ประสาทสัมผัสที่รับความสดชื่นด้วยสายตา จมูกสูดเอากลิ่นหอมของลูกมะกรูด แล้วหูก็ยังได้ฟังข่าวสารบ้านเมืองจากข่าวที่เปิดจากวิทยุในตัวรถ มองขึ้นไปด้านบนเห็นภาพพระ ภาพในหลวง และภาพผู้ใหญ่สูงวัยชายหญิงเดาว่าอาจจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ของพี่คนขับ สิ่งต่างๆ ที่บรรยายมานี้อาจจะไม่ใช่ความสวยงามอลังการน่าตื่นตาตื่นใจ แต่เป็นความประทับใจในความละเอียดอ่อนของพี่คนขับ ความพิถีพิถัน ความใส่ใจ การดัดแปลงของที่ใช้แล้วไม่ต้องทิ้งเอามาประยุกต์ใช้โดยไม่ต้องซื้อหาของใหม่ให้เปลืองเงิน น่าจะบ่งบอกถึงการรู้จักคุณค่าของสิ่งของที่ตัวเองมีอยู่ ชวนให้นึกถึงหลักเศรษฐกิจพอเพียง แม้กระทั่งการฟังข่าวสารจากวิทยุของพี่เขาก็ชวนให้นึกถึงการเลือกรับแต่สิ่งที่ประโยชน์และเพิ่มพูนให้กับตัวเอง นึกๆ ไปว่า ความต่างทางฐานะเศรษฐกิจของคนในสังคมมีมากเป็นเรื่องธรรมดา และอาจจะเป็นเรื่องที่เลือกไม่ได้ เราทุกคนคงอยากอยู่อย่างสบายไม่มีปัญหา แต่การใช้ชีวิตและเลือกแต่สิ่งที่ดีมีประโยชน์ให้กับตัวเองเป็นเรื่องที่ทุกคนสามารถเลือกให้กับตัวเองได้ สำหรับความประทับใจที่ได้วันนี้นั้นบอกกับตัวเองได้ว่า เราสามารถทำสิ่งที่เราชอบได้โดยไม่สร้างเงื่อนไขมาเป็นอุปสรรค อยู่ในรถก็ปลูกต้นไม้ได้ สีเขียวๆ จึงตามเราไปทุกแห่งหน คุณค่าของสิ่งของที่เรามีไม่ได้อยู่ที่การได้มา แต่อยู่ที่ว่าเราสามารถสร้างสิ่งที่เรามีอยู่ให้เพิ่มเติมได้อย่างไร

หมาก็ชอบสวนเหมือนกันนะ

2006-08-30T17:44:00.000+07:00

เคยสังเกตมั๊ยว่า เวลาให้หมาวิ่งเล่นบนสนามหญ้า หรือในสวนดูมันมีความสุขมากเหมือนกันนะ อย่างหมาเรานะถ้าพูดว่า "ปะไปฉี่" แค่นั้นแหละหูผึ่ง เพราะหมายความว่าจะได้ลงไปวิ่งไล่กันในสนามหญ้า

เตรียมพร้อมลงสวน

ช่วยรดน้ำด้วย เฮ้อ! กลุ้มยูเรียเกินขนาด

ไล่หยอกกันอย่างมีความสุข

ตัวพ่อต้องไว้ฟอร์มเลยได้แต่แอบดูเขาเล่น

ดูทีท่า

รอจังหวะ

เอ! ว่าแต่หมาเนี่ยมันชอบสอดรู้สอดเห็นด้วยหรือเปล่านะ

มะลิ มาลัย ใจอาวรณ์

2006-08-12T23:45:00.000+07:00

วันนี้วันที่ใครๆ ต้องคิดถึงแม่ นึกถึงตัวเองวิถีชีวิตที่เป็นไปไม่ค่อยได้แสดงความรักกับแม่นัก เพราะหลายๆ อย่างหล่อหลอมให้ตัวเองมีบุคลิกแบบนั้น แต่บอกตัวเองทุกครั้งว่ารู้สึกอบอุ่นเมื่อยามใกล้แม่
เวลาที่หวาดกลัว หวาดหวั่น แค่ได้กลับไปนั่งใกล้ๆ แม่ แค่แม่ถามว่าวันนี้เราอยากกินอะไรบ้าง หัวใจที่มันอ่อนแอก็รู้สึกเข้มแข็ง มีเรี่ยวแรงที่จะกลับมาเผชิญกับอุปสรรคอีกครั้ง บางครั้งที่อ่อนแอมากๆ นึกอยากจะกอดแม่แน่นๆ แต่เพราะไม่เคยทำ ความรู้สึกสุขใจและอบอุ่นนั้นจึงได้เพียงสัมผัสแม่เบาๆ...

แต่วันนี้ความรู้สึกคิดถึงความอบอุ่นของแม่มันช่างทรมานใจ หวนนึกไปถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ให้มาบอกถึงความรู้สึกรักและห่วงใยเราล้วนๆ วันนี้แม่อยู่แสนไกล..ไกล...ไกลจนเราสัมผัสได้เพียงไออุ่นในใจ

นับแต่นี้ไปคงได้แต่อาลัยในความรักของแม่ รู้ว่าไม่มีใครรักเราได้เท่าแม่รักที่ไม่มีเงื่อนไข รักที่มีแต่ให้ และรักที่ไม่เคยจืดจาง มีความเสียใจที่ยิ่งใหญ่อยู่สิ่งหนึ่ง เสียใจที่เมื่อแม่อยู่เราไม่เคยพูดบอกรักแม่กอดแม่แรงๆ เลยสักครั้งเดียว เห็นมาลัยนึกอยากจะได้มีโอกาสได้มอบให้แม่อีกครั้ง ทุกครั้งวันแม่ได้ให้มาลัยแม่ แต่ท่าทางเราดูจะเก้อๆ เพราะไม่กล้าแสดงความรัก แม้ไม่ได้มีโอกาสให้ ยังได้โทรไปหาให้ได้ยินเสียงแม่บ้าง แต่วันนี้แม้อยากให้แม่อย่างเต็มหัวใจ อยากได้ยินเสียงแม่ให้เป็นพลังใจ แต่ช่างใจหาย แม่จากไปไกลเหลือเกิน ได้แต่เพียงอาวรณ์

หอม..หอม..เจ้ามาลี

2006-05-31T10:36:00.000+07:00

กี่วัน หรือเป็นเดือนแล้ว ที่วิ่งวุ่นจนละเลยไม่ได้เชยชมดอกไม้เสียนาน ไม่รู้ทำอะไรมากมายจนไม่มีเวลา หันเหมาเป็นคนจัดสวนแต่กลับมีเวลาสัมผัสกับต้นไม้ดอกไม้น้อยลง ความรู้สึกกังวลที่ต้องรับผิดชอบและแบกรับภาระเมื่อเราได้รับปากรับงานแล้วทำให้เครียดได้ไม่เบา กว่าแต่ละงานจะสำเร็จไป เพิ่งรู้สึกว่าความกังวลก่อให้เกิดความเครียดได้มากมาย เช้าของวันจันทร์คือวันที่ต้องสลัดทิ้งความหนื่อยความกังวลหันเหสู่วิถีชีวิตประจำวันที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุดเช่นกัน นึกถึงความสดชื่นของดอกไม้ตะหงิดๆ เดินลงสวนที่เดินอยู่ทุกวัน แต่ทุกวันคือผ่านเลย วันนี้อยากซึมซับเอาความสดชื่นให้รู้สึกผ่อนคลาย

...เดินไปที่กลางสวนประสาทสัมผัสรับกลิ่นหอมของดอกไม้มาแตะจมูก ยืนอยู่นิ่งๆ หลับตาใช้สมาธิแยกประสาทสัมผัสรับกลิ่นว่า กลิ่นหอมที่ลอยมาเป็นกลิ่นของดอกอะไรบ้าง หอมแก้วมุกดา ประยงค์ เข็มหอม พุทธชาติ มะลิ นมแมว หรือลีลาวดี หันหลังกลับวิ่งไปเอากล้องมา ดูสิพอเวลาถ่ายมือไม้สั่น นานเท่าไหร่แล้วหนอที่ไม่ได้จับกล้องถ่ายภาพดอกไม้เลย
...

พุทธชาติ

ถ่ายภาพเสร็จสูดกลิ่นหอมใกล้ๆ เวลาเช้านี้หอมอ่อนๆ แต่หากเป็นตอนเย็นๆ นะ ใครเดินมาสวนต้องถามหาว่ากลิ่นหอมนี้กลิ่นของดอกใดหนอหอมสดชื่นเสียเหลือเกิน ก็หอมๆ ของดอกพุทธชาตินี่แหละ

แก้วมุกดา

ตอนนี้กลิ่นที่หอมหวานอบอวลอยู่แน่นอนคือกลิ่นหอมของดอกแก้วมุกดาหรือโกงกางเขาที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ เต็มต้น

เข็มหอม

ประทับใจมาตลอดอย่างสม่ำเสมอ เข็มหอม เข็มขาว หรือเข็มโบราณ ชื่นชมในความสวยแบบเรียบง่ายดูสบายตา แต่เพราะดูไม่โดดเด่นหรือไร ไม่ค่อยเห็นใครพูดถึงนัก ทำไมเราถึงชอบนักชอบหนานะ

ประยงค์

เคยรู้สึกว่าไม่ชอบประยงค์เอาเสียเลย ดอกอะไรเป็นเม็ดๆ ไม่เหมือนดอกไม้ แต่เมื่อรู้จักกับกลิ่นหอมของประยงค์ ทำเอาหลงเสน่ห์ได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้กำลังบานสะพรั่งเต็มต้น เราก็สูดเอาๆ ใครถามถึงกลิ่นหอมของดอกอะไร เราก็ชอบอวดอยู่บ่อยๆ ว่าหอมดอกประยงค์ไง

นมแมว

จะหาดอกนมแมวบานสวยๆ หน่อย โรยราไปหมดเสียละ ก่อนหน้านี้ยังเห็นบานอยู่หลายดอก เพราะละเลยจึงงอนไปเสียละ เก็บมาได้แต่ดอกตูมๆ ชอบสับสนความหอมของดอกนมแมวกับลำดวน แต่ดอกลำดวนนี่นะยามเย็นๆ หอมน่าหลงใหลอย่าบอกใคร

มะลิซ้อน

หอมนี้กลิ่นที่ใครๆ ก็คุ้นเคย หอมดอกมะลิ มีผลิตภัณฑ์สารพัดกลิ่นมะลิ แต่ไม่สู้หอมดอกมะลิจริงๆ

ลีลาวดี

ถ้าเป็นพันธุ์ที่เรียกว่า "ขาวพวง" คงจะรับประกันความหอม แต่ลีลาวดีสีอื่นๆ โดยเฉพาะสีจัดๆ ดมใกล้ๆ จึงจะได้กลิ่นอ่อนๆ ...

สูดความหอมของดอกไม้จนเต็มปอด พอจะไล่ความเหนื่อยอ่อนให้หายไป

ก่อนแต่ง..หลังแต่ง

2006-04-25T15:39:00.000+07:00

สวนสำหรับคนที่รักอยากจะมีสวนย่อมมีความหมายกับความรู้สึกของเจ้าของสวน บางครั้งเราเคยผ่านบ้านหลายๆ บ้าน เวลาเจอสวนที่ไม่ได้รับการดูแลจะรู้สึกว่า เฮ้อ! ช่างไม่น่ามอง ครั้นพอผ่านบ้านไหนที่ไม่มีสวนให้รกเวลาไม่ได้ดูแล บ้านนั้นก็ดูโล่งขาดความมีชีวิตชีวา ขาดความสดชื่นของสีเขียวๆ ใบไม้ วันนี้นั่งๆ ดูภาพของสวนบ้านหลังหนึ่ง ที่ได้นั่งดูเพราะเพิ่งจัดเสร็จไปไม่นาน เป็นบ้านชั้นเดียว มีพื้นที่สำหรับบริเวณสวนอยู่กลางบ้าน ตรงบริเวณรอบๆ ที่มองออกไปยังสวนเป็นเรือนกระจก ตอนดูภาพสวนทีจัดเสร็จก็คิดว่าอืมก็น่าเอ็นดู แต่พอลองหยิบภาพก่อนจัดมาเทียบ แว้บนึงก็นึกถึงความต่าง ระหว่างการมีสวนกับไม่มีสวน ความสดชื่นและสีเขียวๆ ของต้นไม้มีอิทธิพลกับความรู้สึกไม่น้อย จัดการหยิบภาพมาเทียบกันเพื่อทดสอบความรู้สึกของตัวเอง

ภาพมุมกว้างๆ แต่ไม่ใช่บริเวณทั้งหมดก่อนที่จะเป็นสวน

หลังจากแต่งเป็นสวน แม้จะหนักไปในทางหิน แต่สีเขียวๆ โดยรวมก็สดชื่นขึ้นทันตา

มุมนี้ก่อนจะจัด

หลังจัดเสร็จทำให้รู้สึกว่ามีมุมทางเดินเล็กๆ ให้น่าเดิน

มุมนี้ก่อนจะจัด

หลังจัดเสร็จมีสัดส่วนที่ดูแปลกตาไป

มุมนี้ก่อนจะจัด

หลังจัดเสร็จดูมีเรื่องมีราวมากขึ้น

มุมนี้ก่อนจะจัด

หลังจัดเสร็จ สร้างมุมให้โดดเด่นกว่าเดิม สังเกตจากต้นปาล์มสองต้น (ภาพก่อนและหลังมองจากคนละด้าน)

มุมนี้ก่อนจะจัด

หลังจัดเสร็จเพิ่มความมีชีวิตชีวา

มุมนี้ก่อนจะจัด

หลังจัดเสร็จมองในอีกมุม

มุมนี้ก่อนจะจัด

มองดูภาพรวมของมุมนี้หลังจัด

แล้วมองไปทางมุมนี้

มุมนี้

และมุมนี้
มองดูไปแบบเพลิดเพลิน เออหนอ สวนนั้นมีความหมายต่อความรู้สึกของคนมองจริงๆ หนอ

ไม่มีชีวิต แต่ให้ความรู้สึก

2006-04-20T12:02:00.000+07:00

มีอยู่วันนั่งมองตุ๊กตาพวกปูนปั้นเล็กๆ แล้วก็เกิดคำถามว่า "ทำไมคนถึงเอาเจ้าพวกนี้มาแต่งสวนนะ?" แล้วก็คิดคำตอบเอาเองว่า "สงสัยมันให้ความรู้สึกอะไรสักอย่าง เช่น มันน่ารัก เพราะเราจินตนาการว่ามันเหมือนตัวแทนสิ่งมีชีวิต" ว่าแล้วก็เลยลองเก็บภาพเจ้าพวกนี้ ผลปรากฏว่ามีเพื่อนคนหนึ่งเห็นภาพนี้

เขาถามเราแน่ะว่า "ทำไงถึงได้ถ่ายภาพตอนเจ้าสองตัวนี้มาเจอกันพอดี?" เล่นเอาเรางงแน่ะ ถามกลับไปว่า "เข้าใจว่าไอ้สองตัวนี้มันมีชีวิตจริงๆ เหรอ?" เออเนอะ! เป็นไปได้

อยากจะอำต่อแต่ก็เผลอพูดไปซะแล้วว่าของปลอม

คนก็ช่างปั้นเนอะ

พอพูดถึงเรื่องแบบนี้ ก็จะนึกถึงหนังเรื่องหนึ่งทุกที คือเรื่อง "Cast Away" ที่พระเอกขวัญใจของเรา Tom Hanks เล่น จำได้ว่าตอนนั้นที่ดูจะ in กับฉากที่พระเอกรู้สึกผูกพันอยู่กับลูกวอลเลย์บอลลูกหนึ่ง จากคนที่ถูกกำหนดชีวิตด้วยเวลา ให้ความสำคัญกับงานและอาชีพในสังคม จนไม่มีเวลาแม้แต่ที่จะใส่ใจกับคนที่รัก จากอุบัติเหตุชีวิตที่ทำให้ต้องถูกทิ้งเพียงลำพังไม่มีใครเลย เมื่อรอบตัวว่างเปล่าเป็นเวลาแสนนาน ความผูกพันกับลูกบอลเพียงหนึ่งลูกกับมีผลต่อจิตใจมาก เหมือนกับว่าสิ่งที่เคยคิดว่าสำคัญก็ไม่มีความหมาย สิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะมีความสำคัญกลับมีความหมาย เลยคิดไปว่าบางครั้งความกดดันในเรื่องใดมากๆ ก็อาจจะมีผลทำให้เราเปลี่ยนแปลงความคิดเกี่ยวกับชีวิตก็เป็นได้เนอะ
...เออหนอเราเลยเถิดไปเสียไกล

เจ้าตุ๊กตาห้าตัวนี้เราก็ชอบเหลือเกิน เพราะมองไปทีไรก็เห็นแต่รอยยิ้มเสมอ จึงจับทั้งห้านี้ เปลี่ยนมุมที่นั่งเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ่อยๆ

รูปปั้นคางคกพวกนี้ก็เคยคิดว่าจะเอาไปหลอกหมาที่บ้าน ก็ปล่อยให้วิ่งเล่นทีไร ไล่จับคางคกจนน้ำลายเหนียวยืดยาดทุกที อยากรู้ว่า
เวลามันเห็นรูปปั้นเจ้าคางคกพวกนี้มันจะคิดไงนะ..ได้แต่คิดแต่ยังไม่เคยลองดูเสียที

ถึงตอนนี้ก็เลยคิดว่าหากสิ่งไม่มีชีวิต เราสร้างให้มีความหมายกับความรู้สึกเราได้ มันก็น่าจะเป็นทางเลือกหนึ่งให้เรามีมุมเพลินใจได้เนอะ

ของแถม

2006-04-09T21:32:00.000+07:00

ของแถมในความหมายของฉันหมายความว่า "สิ่งที่เราได้มาโดยที่เราไม่ได้หมายว่าจะต้องได้มาครอบครองหรือเป็นเจ้าของ เรียกง่ายๆ ว่าสิ่งที่ได้มาแบบเหนือความคาดหมาย" วันนี้พอมีเวลามาชมนกชมไม้ พอดูแบบพินิจ ก็ได้เห็นสิ่งที่มากกว่าต้นที่ปลูกไว้ เลยนึกไปถึงว่าเป็นของแถม ของแถมที่ว่าส่วนใหญ่จะขึ้นตามซอกหินซอกไม้โดยเฉพาะที่ชื้นๆ อย่างตัวนี้ขึ้นแทรกบนอิฐมอญในพื้นเรือนกล้วยไม้ สงสัยคงจะเป็นตระกูลเฟิร์น

การได้ชมของแถมแบบนี้ทำให้นึกไปว่า "การมองอะไรรอบตัวมากขึ้น ทำให้เราได้รับอะไรมากขึ้น"

แต่การที่เราจะได้โอกาสมองอะไรรอบตัวได้อย่างพินิจพิจารณาละเอียดละออนั้น คือเราต้องให้เวลากับตัวเอง ความเร่งรีบ เรื่องต่างๆ ที่รัดตัวจะทำให้เราทำแบบนี้ไม่ได้ เหมือนความรู้สึกตอนนี้ คิดว่าเวลาที่ดีที่สุดคือเวลาที่เราได้อยู่กับตัวเองและได้ทำในสิ่งที่รัก

อย่างเห็ดเล็กๆ เหล่านี้ชอบดูจัง บอกไม่ถูกว่าเพราะอะไรรู้แค่ว่าได้เห็นความน่ารักที่แฝงอยู่ในธรรมชาติ

ดูแล้วให้ความรู้สึกว่าเหมือนสังคมของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ร่วมในโลกใบใหญ่ได้อย่างสงบกลมกลืน

หากเราใช้ชีวิตใน concept นี้ได้ตลอดไปก็คงดี

บีโกเนียต้นนี้แฝงมากับต้นอื่น เพิ่งรู้ว่ามีก็ตอนมีดอกโผล่มาให้เห็น เหมือนซื้อหนึ่งแถมอีกหนึ่ง

และอีกหนึ่งชีวิตของแถมนี้กำลังเดินไปช้าๆ แต่มั่นคง เคยสงสัยเหมือนกันว่าเวลาเขาเดินไปเขามีเป้าหมายปลายทางหรือเปล่าหนอว่าจะเดินไปที่หนใด และหากเดินไกลๆ เนี่ยเหนื่อยไหมหนอ

น้ำกลิ้งบนใบตอง

2006-04-05T00:40:00.000+07:00

น้ำกลิ้งบนใบตอง
ไม่มีอะไรนอกจากจะรู้สึกว่าเป็นภาพที่ทำให้อามรมณ์ดี เป็นภาพของชาวบ้านเขาขอเขามาชม

ภาพน้ำกลิ้งบนใบตองโดย กำธร ไกรรักษ์

ดอกไม่สมบูรณ์เพศ

2006-04-04T16:09:00.000+07:00

เพื่อนถ่ายรูปดอกมะละกอมาให้ดู แล้วบอกว่า เนี่ยดอกตัวเมีย

และเนี่ยดอกตัวเมีย

เราเลยงงถามไปว่า "รู้ได้ไงว่าตัวไหนตัวผู้ ตัวไหนตัวเมีย" เขาบอกว่า ตัวผู้ดอกจะแทงออกมาจากก้านช่อดอก ไม่ได้แทงออกมาจากลำต้น
แบบนี้

ส่วนตัวเมียจะแทงดอกออกจากลำต้นแบบนี้ เนี่ยมีลูกอ่อนๆ ด้วย

เรายังเหวออีก ถามต่อไปว่าแล้วรู้ได้ไงเนี่ย ใครบอก เขาบอกว่าเอ้าไม่ได้เรียนเหรอ ตอนมัธยมต้น เราเลยกลับมานั่งคิดว่า เคยเรียนเหรอ เอแล้วทำไมเราไม่เหลืออะไรในควาทรงจำเลยหนอ เรียนมาไงเนี่ย สงสัยจะคืนอาจารย์หมดละมัง

สีขาวของเธอทำให้วันนี้รู้สึกผ่อนคลายบ้าง...ชะลูดช้าง

2006-04-03T12:16:00.000+07:00

สำหรับหลายๆ คน เช้าวันจันทร์อาจจะเป็นวันที่สดชื่นเพราะได้ชาร์ตพลังมาเต็มที่เตรียมพร้อมสำหรับเริ่มวันทำงานของสัปดาห์
แต่สำหรับเรายังมึนค้างอยู่เลย ก็ทำสารพัดสารพันอย่างไม่ได้นึกห่วงสังขาร บางทีเคยนึกว่าวันหนึ่งมี 48 ชั่วโมงก็คงดีนะ แต่
จะไหวได้ไงนะ แค่ 24 ชั่วโมง วันจันทร์ของเราก็แทบจะเป็น Black Monday ซะแล้ว เพราะวันหยุดคือวันที่เลือกงานหนัก
นอกจากจะเหนื่อยๆ กายแล้ว ยังรู้สึกว่าสังคมรอบๆ ตัวก็พลอยพาให้เครียด แม้จะไม่ได้ใส่ใจนักเพราะไม่อยากเครียด แต่ก็เลี่ยงไม่พ้น
ไปไหนๆ ขึ้นรถลงเรือ คุยกับพ่อค้าแม่ขายก็มีแต่คนมีเรื่องบ่นให้ฟังโดยเฉพาะเรื่องวุ่นๆ ของการเมือง ที่มีผลกับชาวบ้านที่ทำมาหากิน สื่อจากทีวีก็สำคัญ แม้ทำงานอยู่บ้านก็มีเรื่องกรอกหูตลอด เช้าวันนี้ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าจะเป็นเรื่องการเมืองร้อนๆ แบบเข้มข้น ซึ่งเป็นผลมาจากการเลือกตั้งเมื่อวาน เฮ้อ! โอละหนอ
ติดตามข่าวคราวก็พลอยเครียด ต้องไปพึ่งสีเขียวๆ ของต้นไม้

วันนี้ชะลูดช้าง ดอกสีขาวๆ ทั้งตูมทั้งบานมีเต็มต้น จริงๆ เห็นบานมาหลายวัน แต่ยังไม่มีโอกาสมาชื่นชมเต็มๆ ตา ทำไมจึงชื่อชะลูดช้างหนอ
รู้แต่ว่ามีต้นดอกคล้ายๆ กัน ไม่แน่ใจว่าเป็นดอกไม้ป่าหรือไม่ แต่มีขนาดเล็กกว่าชื่อว่าต้น "ชะลูด" แต่ตัวนี้ดอกใหญ่กว่า คงจะเป็น
อย่างนี้ถึงเรียกว่าชะลูดช้างเพราะดอกใหญ่กว่า เคยอ่านข้อมูลว่าเป็นไม้นำเข้า มีชื่อสามัญที่เรียกอยู่หลายชื่อเท่าที่รู้คือ Creeping Tuberose, Madagascar Jasmine และ Wax Flower ส่วนชื่อไทยเห็นเรียก "ซ่อนกลิ่นเถา" ก็มี

ดอกไม้สีขาวมักมีกลิ่นหอม เอ! แล้วชะลูดช้างมันหอมมั๊ยนะ ยังไม่เคยลองสูดกลิ่นดูเลย เป็นไรไม่รู้ถึงไม่ชอบดมดอกไม้ แต่เคยรู้
มาว่าชะลูดช้างจะหอมตอนเย็นๆ เอาไว้มีโอกาสจะพิสูจน์

สีขาวของดอกชะลูดช้าง และใบเขียวๆ ของต้นช่วยทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นได้บ้างแล้ว สูดเอากลิ่นสดชื่นของต้นไม้ พร้อมจะเริ่มต้นวันทำงานใหม่ จริงๆ ถ้าคิดแบบง่ายๆ เนอะว่า วันไหนหากเรารู้สึกเครียด หรือเหนื่อยล้า วิ่งเข้าหาอะไรที่จะทำให้ใจรู้สึกสดชื่นขึ้นบ้างก็ช่วยได้มาก
อาจจะไม่ทั้งหมด ทั้งนี้ก็คงต้องขึ้นอยู่กับใจของเราด้วยมัง ที่เขาบอกว่าทำใจให้รู้สึกสบายๆ แล้วทุกอย่างก็จะดีเอง ก่อนเริ่มสตาร์ท ก็ชมดอกตูมอีกเสียหน่อย

ดอกไม้สีเขียว

2006-03-29T20:04:00.000+07:00

โดนพิษภูมิแพ้เล่นงานมาหลายวัน เป็นผลให้ทั้งปอดอักเสบและไซนัสอักเสบโจมตี น่าเบื่อจังห่างหายจากภูมิแพ้มานานจนนึกว่าจะไม่เจอะเจอแล้ว ภูมิแพ้นี่ก็พูดยาก ถ้าช่วงไหนจิตใจอ่อนแอ ร่างกายก็พลอยอ่อนแอ เจอะอะไรที่เอื้อให้เราแพ้ ก็เอาเชียว เกือบเดือนแล้วเนี่ยนับแต่วันที่ 4 มีนาคม วันนี้ไปหาหมอเป็นรอบที่สี่ หลังจากหาหมอสะเปะสะไปสอง ระหว่างนั่งรอลุ้นผลว่าไอ้เจ้าอักเสบสองตัวมันจะรามือไปหรือยัง หันไปหันมาจู่ๆ ก็เจอใครคนหนึ่งนั่งข้างๆ เยื้องไป แวบแรกคือคนนี้คุ้นจัง แล้วก็จริงๆ ด้วย เพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคยรู้จักสมัยมัธยมปลายนั่นเอง ประจวบกับเขาหันมา ทำหน้าเหรอหราพร้อมกันแล้วก็ถามกันว่า....ใช่มั๊ย ถามไถ่กันไปมา ที่น่าประทับใจคือว่า เราเจอกันที่รพ.นี้ทำให้เขานึกได้ว่าเราเคยเป็นเพื่อนพาเขาไปหาหมอตอนเขาป่วยหนัก อืม..ก็ดีนะเป็นความรู้สึกดีๆ ที่ยังจำได้ ความเป็นเพื่อนก็อย่างนี้มัง..จดจำความรู้สึกดีๆ เอื้ออาทรที่เรามีต่อกัน แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน มาถึงตอนที่เราได้เล่าให้เขาฟังว่างานอดิเรกของเราได้ทำอะไรเกี่ยวกับต้นไม้ดอกไม้ ยังโดนแซวอีกว่าอยู่กับสิ่งเหล่านี้แล้วยังมีโอกาสเป็นภูมิแพ้อีกเนี่ยนะ ก็เลยบอกเขาว่าทำไงได้มันเป็นก่อนนั้นนี่นา แล้วเขาก็พูดประโยคหนึ่งว่า "ดีจัง เขาเห็นต้นไม้ดอกไม้ เขาก็ว่ามันสวยสดชื่นดีนะ แต่เขาไม่รู้จักชื่อมันเลยอ่ะ แต่เขาเคยเห็นดอกไม้ดอกหนึ่งนะ มันมีสีเขียว แล้วเขารู้สึกประทับใจและชอบมาก แต่เขาไม่รู้ว่าเป็นดอกอะไร" พยายามถามรายละเอียดเขาก็บอกว่าไม่มั่นใจ เราก็พยายามนึกถึงว่าดอกไม้สีเขียวจะมีดอกอะไรบ้างหนอ แต่ยังไม่ได้ถามรายละเอียดมากนัก ก็ถึงคิวที่เราต้องเข้าไปพบหมอ เขาก็จะต้องไปแล้ว เลยบอกเขาว่าเข้ามาที่เว็บนะ เราจะลองหาดอกไม้ที่มีสีเขียวให้ดู แล้วให้เขาช่วยบอกว่าดอกสีเขียวที่เราหามาให้ดูมีดอกไหนเป็นดอกที่เขาเคยเห็นแล้วประทับใจมั๊ย บอกเขาไปอย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะได้เข้ามาดูมั๊ยนะ แต่เราก็ทำตามสัญญาที่บอกเขาไว้ ลองนึกๆ ดู เออเนอะ! ดอกสีเขียวที่รู้จักก็มีไม่เท่าไหร่ เห็นแต่กล้วยไม้มีสีเขียวเยอะหน่อย อย่างเจ้าแคทดอกนี้

แต่คงไม่ใช่กล้วยไม้ เพราะเขาบอกว่ารู้จักกล้วยไม้ และยืนยันว่าไม่ใช่ เอ! สีเขียวน่ะนึกยากหน่อย เท่าที่รู้มีเขียวพวงหยก อันนี้เขียวสวย เขียวเหมือนหยก

มีโฮยานึกว่าสีเขียว แต่ถามชาวบ้านเขาบอกว่าเหลือง (คนถามบอดสี)

มีพืชสมุนไพรที่ชื่อ "ตรีชวา" ก็มีสีเขียว

เถาเอ็นอ่อน พืชสมุนไพรเหมือนกันก็ดูจะสีเขียว

สะแกวัลย์ชอบมากๆ ปลูกคลุมเป็นหลังคา เมื่อถึงเวลาออกดอก บานสะพรั่งอลังการ

สะแกวัลย์ซุ้มนี้เก็บมาจากสวนหลวงร.๙

และเขียวนี้ เรียกกันว่า "เข็มเขียว" หรืออีกชื่อที่ชอบมากกว่า "บุหงารำไป" นอกจากรูปสวยนามเพราะแล้ว ดอกยังมีกลิ่นหอมชื่นใจ

ไม่รู้ในนี้จะมีสักเขียวที่เพื่อนเขาเจอแล้วทำให้ประทับใจไหมหนอ บอกเขาลองมาดูก็ไม่รู้ว่าเขาจะได้ดูมั๊ย หวังว่าคงได้มีโอกาสรู้ ดอกไม้สีเขียวไหนที่สวยจนทำให้ใครๆ ประทับใจ

ผลพลอยได้

2006-03-25T20:12:00.000+07:00

เหมือนเช่นเคยกับทุกครั้ง เวลาเบื่อหน่ายความวุ่นวายเรื่องน่าปวดหัวจนอ่อนใจก็จะนำพาตัวเองไปขลุกอยู่กับแปลงผักสีเขียวๆ เหมือนกับจะหาที่สงบสติอารมณ์ และให้ตัวเองมีสมาธิ มองไปเห็นลูกอ่อนของต้น มันน่ารักเหมือนเด็กเล็กๆ ทำเอาใจอิ่มเอิบลืมความอ่อนใจไปสนิท ตอนนี้ผักสวนครัวที่ปลูกไว้เริ่มออกลูกอ่อนกันเป็นแถว อีกไม่นานก็จะโตพอกินได้ อย่างมะเขือยาวลูกนี้กำลังจะโตเต็มที่ ก่อนหน้านี้เก็บกินไปหลายลูก

ตัวนี้ชื่อมะเขืออะไรยังไม่รู้ รู้แต่ว่าพอแก่มีสีเหลืองใส่ในน้ำพริกกะปิได้ แม่ค้าต้นไม้แถมให้มาปลูก

ตัวนี้มะเขือเทศยังเด็กๆ เลยไม่มีสี

ถั่วฝักยาวก็ใช้การได้แล้วแม้จะยังไม่หนาตานัก

และเนี่ยภูมิใจนักหนา มะระจีน ตอนปลูกลุ้นเต็มที่อยากเห็นลูกมะระที่ปลูกเอง เห่อจนนั่งนับลูกว่าออกมาเท่าไหร่ละ

ลูกที่เริ่มโตแล้วก็มี

อยากรู้จังเลยว่า คนที่ปลูกผักกินเองเหมือนเรา ตอนที่ได้เห็นผลผลิตของต้นโตวันโตวันโตคืนจะรู้สึกอิ่มเอมใจเหมือนเราไหมหนอ เหมือนผลพลอยได้นอกจากกินได้อิ่มท้องแล้วยังอิ่มใจ

...ขอเพียงแต่เห็น...

2006-03-14T20:27:00.000+07:00

แต่ละวันที่วิ่งตามเวลา แม้จะชื่นชอบและหลงใหลในเสน่ห์ของดอกไม้ แต่โลกแห่งสีสันของฉันนั้นมันเล็กเหลือเกิน ทุกๆ วันฉันจึงวนเวียนอยู่แต่บรรยากาศเดิมๆ รอบตัวเอง โอกาสในการท่องออกไปในสีสันของโลกกว้างฉันมีอยู่น้อยนิด
หรือแทบไม่ค่อยมี มีเพียงแต่ใจที่นึกอยากแต่จะแล่นออกไปตามหาดอกไม้ในโลกกว้างอยู่ทุกคืนวัน...
แต่ตอนนี้ดีที่สุดก็ทำได้เพียงค้นหาตามโลกของการสื่อสารที่ไร้พรมแดน "อินเทอร์เน็ต" ขณะที่วิ่งเล่นไปมา ฉํนก็หลงเข้าไปในที่หนึ่ง ที่นี่เป็นที่ของคนคนหนึ่งที่รักในความสวยและสร้างศิลปะจากความงามของดอกไม้ ไม่รู้ฉันบรรยายอย่างนี้จะถูกต้องที่สุดหรือไม่ แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด ฉันอ่านเรื่องราวและเนื้อหาในตรงนี้ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ บางครั้งพลัง ความฝัน สิ่งที่รักและศรัทธา เราอาจจะค้นพบได้ในสิ่งที่บางคนสร้างด้วยใจรัก เมื่อเราพบเขา เขาก็อาจเป็นแรงบันดาลใจให้เราได้ค้นหาในสิ่งที่เรารักและต้องการ...
ไม่มีคำบรรยายใดๆ เพิ่มเติม นอกจากเก็บที่อยู่ไว้เพื่อไปเยือนหาแรงบันดาลใจได้บ่อยๆ "คุณ ลลิตา โรจนกร กับ งานวาดภาพพฤษศาสตร์ (www.lalita.biz) เธอมีงานเขียนชื่อ "ขอเพียงแต่เห็น" ด้วย

เมื่อฉันเข้าไปเยือน เรื่องราวเกี่ยวกับเธอที่ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกนิยมศรัทธาคือ

"ลลิตา โรจนกร
นักเขียนและนักวาดภาพพฤกษศาสตร์ ที่ไม่ใช่นักวิชาการ และไม่ใช่นักพฤกษศาสตร์ หากเธอเป็น … ผู้รักในธรรมชาติ หน้าที่หลักแท้จริงที่แสนภาคภูมิใจ คือการเป็นมารดาและภรรยา

เธอเขียนและวาดภาพจากใจ ด้วยสามัญสำนึกของผู้หญิงไทยตัวเล็กๆ ที่เดินทางแต่ลำพังคนเดียว เพียงปรารถนาที่จะนำพาคนอ่านให้เพลิดเพลินไปกับภาพวาดพันธุ์ไม้ โดยเฉพาะกล้วยไม้ของเอเชียที่กำลังใกล้จะสูญพันธุ์ อีกทั้งยังสนุกไปกับการเดินทางดั้นด้นตามเธอบุกป่าฝ่าดง เพื่อไปเห็นดอกไม้นานาพรรณในหลากหลายสถานที่ ทั้งป่าเขาในเกาะบอร์เนียว เขาคินาบาลู มาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ ญี่ปุ่น และเมืองไทย

เธอวาดภาพมากว่าสามสิบปี โดยใช้วัสดุหลายชนิดที่แตกต่างไป เช่น สีน้ำมัน สีน้ำจีน และการวาดลงบนกระเบื้อง ส่วนการวาดสีน้ำในทางพฤกษศาสตร์ เธอมาวาดในช่วงสิบปีหลัง เธอเป็นช่างเขียนอิสระและครูสอนศิลปะวาดภาพตามเมืองที่พำนักอาศัย มีผลงานนิทรรศการทั้งแสดงเดี่ยวและแสดงร่วมกับศิลปินท่านอื่นๆ มากมายในหลายประเทศ เช่น อเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส สวิสเซอร์แลนด์ ญี่ปุ่น ไทย มาเลเซีย และอินโดนีเซีย

ภาพวาดของคุณลลิตามีอยู่ตามหนังสือวิชาการ นิตยสารในหลายภาษา และของที่ระลึกต่างๆของมูลนิธิสายใจไทยและโครงการพัฒนา ดอยตุง ทั้งยังได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการวาดภาพทางพฤกษศาสตร์จากสมาคมไม้ประดับแห่งอังกฤษ (Royal Horticultural Society) อีกด้วย"

เฮ้อ! อ่านแล้วให้นึกอิจฉา เมื่อไหร่ฉันจะมีโอกาสท่องไปตามใจฝันบ้างหนอ

โมกหลวง...

2006-03-12T10:39:00.000+07:00

เพราะโมกหลวงสูงขึ้นทุกปี เลยไม่ทันสังเกตเห็นว่าโมกหลวงข้างบ้านบานเต็มต้นแล้ว พอยืนห่างๆ ต้นออกมาแล้วแหงนมองขึ้นสูง จึงรู้ว่าบานเต็มต้นแล้ว มิน่าเดินผ่านรอบบ้านจึงได้กลิ่นหอมอ่อนๆ มาสัมผัสจมูกตลอดเวลา แต่ต้นสูงเหลือเกิน จึงต้องรีบวิ่งขึ้นไปเก็บภาพโมกหลวงบนบ้านผ่านหน้าต่าง เพิ่งรู้ว่าเพราะตัวเองเอาตู้เอาอะไรสูงๆ มาตั้งบังหน้าต่างมิน่าเราจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าโมกหลวงบานแล้ว

พอเปิดหน้าต่างออกไป โหโมกหลวงในดวงใจของเราตอนนี้บานเต็มต้นเลย

เห็นสวยแบบนี้ก่อนหน้าที่ดอกจะบานใบร่วงเหี่ยวแห้งน่าสงสาร

ชอบเหลือเกิน อยากเก็บภาพสวยๆ ใกล้ๆ แต่จนใจเพราะสูงเกินเอื้อม

ชอบโมกหลวงเพราะดูสวยเป็นธรรมชาติ

และยังมีกลิ่นหอมชื่นใจ

แถมยังชอบโมกทุกชนิด

ไม่ค่อยเห็นใครปลูกโมกหลวงนัก อาจจะหายากสักหน่อย

จำได้ว่าเคยเห็นโมกหลวงต้นใหญ่ๆ อยู่ที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งที่นครนายก ทำให้อดนิยมชมชอบเจ้าของรีสอร์ทไม่ได้ เพราะเขาปลูกไม้ไทยหลายๆ อย่างรอบบริเวณเต็มไปหมด

ตอนถ่ายรูปกลิ่นหอมก็โชยมาชื่นใจ

หนึ่งปีก็มีช่วงนี้แหละที่ได้ชื่นชมโมกหลวง

วันนี้จึงชื่นชมโมกหลวงจนอิ่มตาอิ่มใจ

เพื่อนรักผักสีเขียว

2006-03-05T23:17:00.000+07:00

สองวันที่ผ่านมาหลบหนีความวุ่นวาย และสิ่งกระทบใจ ขลุกอยู่กับแปลงผักสีเขียวที่ปลูกไว้ จากอย่างสองอย่างเริ่มขยับขยายมีหลายอย่างมากขึ้น นึกถึงคำพูดที่ว่าสีเขียวของธรรมชาติช่วยทำให้เรารู้สึกว่าสบายตา สบายใจ ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกว่าคำพูดนี้จริงแสนจะจริง ทุกครั้งที่ไม่สบายใจกังวลใจ จึงได้แต่ยึดสีเขียวนี้เป็นที่พึ่ง มองแปลงผักเหล่านี้ทีไร หัวใจที่ห่อเหี่ยวจะมีชีวิตชีวาและอิ่มเอมมากขึ้น ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรก็สามารถยิ้มกับแปลงผักนี้ได้ มันเป็นเพียงแปลงผักเล็กๆ ไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากมาย แต่รู้สึกว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจ เพราะไม่เคยปลูกผักกินเอง เคยคิคเอาเองว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะได้กิน และปลูกมากแค่ไหนถึงจะพอกิน ซื้อกินเอาง่ายกว่าเยอะ แต่พอลองปลูกเองนั้น แปลงผักเล็กๆ เพียงไม่กี่แปลงนี้ กลับทำให้มีผักที่ปลูกเองกินได้ทุกวัน ไม่ได้ใช้เวลาหรือสูญเสียอะไรมากเท่าที่คิด จึงได้ใจ ปลูกหลายอย่างมากขึ้น แถมหาปุ๋ยน้ำชีวภาพที่ใช้สำหรับพืชสวนครัวโดยเฉพาะมาใช้อีกด้วย ผลก็คือผักงามขึ้นเยอะกว่าแต่ก่อน ยกเว้นอย่างเดียวที่ยังสงสัยไม่หาย คือแตงกวาที่เคยปลูกไว้กำลังงามนั้นเหลืองตายในที่สุด ยังไม่รู้สาเหตุ แต่ก็ไม่ละความพยายามหามาเริ่มปลูกใหม่ พอปลูกผักกินเองได้รู้สึกภูมิใจนักหนา เจอใครก็ชวนแต่เขาให้ปลูกผักกินเอง แต่ยังชวนใครไม่สำเร็จเลยหนอ มีเพียงแต่คนร่วมชื่นชมด้วยเท่านั้น :( ช่างเหอะ ดูผักเขียวๆ ของเราดีกว่า

หลังจากแตงกวาชุดแรกจากไปโดยไม่ทราบสาเหตุ เริ่มปลูกใหม่ คราวนี้ลองแตงร้านดู เพิ่งเริ่มแตกยอดอ่อน

หัวผักกาดขาว ทานหมดไปสองแปลงแล้ว เริ่มปลูกใหม่อีกเช่นกัน

คะน้ากำลังเติบโตและงดงาม

จำไม่ได้ว่ามีผักกวางตุ้งกินทุกวันมานานเท่าไหร่แล้ว

มะเขือยาวปลูกครั้งแรกในชีวิตแค่เห็นเป็นรูปเป็นร่างก็ดีใจนักหนา

ดูสิมีลูกอ่อนน้อยๆ เต็มไปหมด

ส่วนมะเขือพวงคงใกล้จะมีลูกแล้วล่ะ

มะเขือเทศกำลังใกล้จะโตมีลูกได้

บางต้นก็มีลูกให้เห็นพอชื่นใจ

พริกกำลังแตกลูกอ่อนเช่นกัน

บ้างก็กำลังโต

ถั่วฝักยาวเริ่มพันหลัก

เพราะพื้นที่มีน้อยจึงทำรั้วกั้นรอบๆ แปลงผักกวางตุ้ง

บวบเหลี่ยมกำลังจะโต

ผักหวานนี้เพื่อนให้ยอดมาปักกำลังโตเช่นกัน น่าอิ่มเอมใจ

นอกจากนี้ยังมีตะไคร้

และผักบุ้ง โหเพียงอีกไม่กี่อย่าง เราก็จะไม่ต้องซื้อผักกินจริงๆ แล้ว

ถึงเวลากล้วยไม้เบิกบาน

2006-02-23T12:11:00.000+07:00

วันก่อนกลับถึงบ้านแบบไม่ค่ำเกินไปนัก หลังจากใช้ชีวิตแบบออกจากบ้านตอนยังไม่ทันเห็นแสงอาทิตย์ เข้าบ้านตอนเห็นแสงจันทร์นวล วันนั้นแสงยังพอมีจึงชวนครอบครัวหมูหยองมาวิ่งเล่นรอบๆ บ้าน ตัวเองก็ถือโอกาสชมนกชมไม้ที่ปลูกไว้ไปด้วย ไปถึงกล้วยไม้ลำกล้วยเล็กๆ ที่แปะกับขอนไม้ธรรมชาติเห็นดอกสีส้มเล็กๆ มีสามกลีบกำลังบานอยู่ ตกใจแกมตื่นเต้น เพราะปลูกต้นนี้แบบนิ่งสนิทมานาน ไม่เคยคิดหวังว่าจะได้เห็นดอก แค่วันไหนมาส่องๆ ดูเห็นต้นยังเขียวอยู่ก็ชื่นใจละ วันนี้มีดอกด้วย แต่ต้องข่มใจไว้เพราะไม่มีแสงเหลือพอให้ถ่าย ข้ามไปหนึ่งคืนตื่นเช้ามารีบเก็บภาพกลัวมันจากไปเสียก่อน แล้วเอาเข้าไปโพสต์ถามห้องกล้วยไม้พันธ์ทิพย์ที่นี่มีแต่ผู้ใจดี อัธยาศัยอบอุ่น ได้ช่วยแนะนำบอกชื่อมาจึงรู้ว่าเจ้าต้นนี้มีชื่อว่า "เอื้องไตรดอกนวล"

แล้วเลยถือโอกาสเก็บกล้วยไม้อื่นๆ ที่กำลังบานเช่นกัน ช่วงนี้ใครปลูกกลวยไม้พันธุ์พื้นเมืองก็หน้าบานกันเป็นแถว เพราะเป็นช่วงที่เขาทะยอยออกดอก แต่ดอกนี้ไม่รู้ชื่อคงเป็นตระกูลตะขาบสักตัว ดอกเล็กจิ๋วจนมองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นรายละเอียดพอใช้กล้องถ่ายออกมาก็พอได้เห็นบ้าง

สิงโตก้ามปูใหญ่น่ารักมากออกดอกมาเป็นเดือนแล้วยังไม่หยุด ยังเหลือดอกตูมเตรียมทะยอยบานอีก

แม้จะไม่ชอบพันธุ์ต่างประเทศ แต่เจ้าแคทช่อนี้ก็ทำเอาหลงได้เหมือนกัน ตอนปลูกใส่กระถางแขวนออกทีละดอก แต่พอเอากระถางไปแขวนข้างๆ ต้นปีบรากเลื้อยเกาะต้นปีบ ดูต้นใบสมบูรณ์ขึ้นเป็นกอง แถมออกดอกมาเป็นช่อหลายๆ ดอก บานมาเกือบสองอาทิตย์แล้วยังไม่โรย

เอื้องผาเวียงหรือเอื้องตาวัว สุดแล้วแต่จะเรียกกำลังแตกดอกเต็มกอเช่นกัน แต่ใบโกร๋นหมดไม่เหลือประดับต้นเลย

เอื้องทองไม่ต้องรอเวลาถึงปี มีดอกให้เห็นเป็นช่วงๆ เสมอ

เอื้องผึ้งเป็นช่วงผลิดอกบานเช่นกัน ปลูกติดขอนไม้ใหญ่ บางกอออกดอกบ้างไม่ออกบ้าง

เอื้องคำปลูกเป็นลำเรือมีดอกแค่ช่อเดียว

ที่เหลือก็มีบ้างพอประปราย แค่นี้ก็ชื่นใจละ เพราะเป็นปีแรกที่ลองปลูกกล้วยไม้พันธุ์พื้นเมืองไว้ชื่นชม มีความรู้สึกว่ากล้วยไม้พันธุ์พื้นเมืองต่างๆ ของไทยมีความสวยแต่ละพันธุ์เป็นเอกลักษณ์เฉพาะที่น่าหลงใหล เห็นอย่างนี้แล้วบอกกับตัวเองว่า เดี๋ยวปีนี้ก่อนจะถึงเวลากล้วยไม้บานปีหน้า จะขุนเจ้าพวกที่มีอยู่ให้สวยเบิกบานสะพรั่ง

โกรธมันดีไหมหนอ

2006-02-14T16:06:00.000+07:00

ธรรมชาติสอนให้เรารักสงบ และมีจิตใจที่อ่อนโยน แต่ดูไอ้ตัวนี้สิมันกินใบไม้ของต้นจนเรียบโกร๋น แถมมีพรรคพวกเป็นฝูง หลักฐานเห็นๆ กับกิ่งที่มันเกาะ หนอย! ทำเอาเราโกรธมันจนตัวสั่น เอาไงดี...กำจัดให้สิ้นซาก หรือแค่เขี่ยให้พ้นทางดี เฮ้อ!!!เห็นมันแล้วปวดใจ

ของเล่นในสวน

2006-02-10T14:51:00.000+07:00

หลังๆ เวลาไปไหนมาไหนชอบดูเขาจัดสวนกัน ดูบ่อยๆ ก็ได้ความคิดอยู่อย่างหนึ่งว่า เสน่ห์ของสวนบางครั้งไม่ใช่สิ่งที่หาซื้อได้ในท้องตลาด อยู่ที่คนจัดจะมีมุขอะไรมาเล่น (จะใช้คำว่ามีหัวคิดสร้างสรรค์ก็กลัวจะเข้าตัวเพราะเราไม่มี :P) เลยลองๆ คิดดูว่า องค์ประกอบหรือวัสดุอะไรที่มีอยู่ในสวน จะจับมาใส่กันให้มันดูมีชีวิตชีวาขึ้น ให้ของธรรมดาแต่ดูไม่ธรรมดาอย่างไรได้บ้าง แค่เท่าที่พอจะคิดออกได้ แต่คนที่มีหัวหน่อยก็คงจะได้อะไรอยู่มากโข อย่างต้นไม้ที่มีอยู่ ตกแต่งเสียใหม่ไม่อยากให้อยู่ในกระถางธรรมดา เช่น พวกเฟิร์นเนี่ย ก็มีอะไรให้เล่นเพลิดเพลินอยู่เยอะ

จับเฟิร์นนาคราชมาใส่ขอนไม้มีโพรง ตกแต่งรอบเฟิร์นเสียหน่อยพอให้เกิดมีสีสันตัดกันระหว่างขอนกับเฟิร์นด้วยพรมออสเตรเลีย น่ารักซะ...

เบื่อเฟิร์นในกระถางก็ปล่อยให้โตกับก้อนหิน อันนี้ต้องใช้เวลาหน่อย เอามาวางแถวขอบน้ำตกทำเองยิ่งเข้าบรรยากาศ

กนกนารีเลื้อยปล่อยให้ขึ้นธรรมชาติบนหินเช่นกัน

ตัวนี้หอบหิ้วที่เขาจัดแล้วมา เฟิร์นก้านดำใบเล็ก มีความน่ารักในตัวอยู่แล้ว ใส่กระถางเก๋ๆ หน่อย แถมมีนกสีสดใสอีกตัวแปะมาด้วย

คล้าแคระเอาออกจากกระป๋องพลาสติกดำแต่งเสียใหม่ในกระถางรูปหอยเชลล์น่ารักดี

เอาตุ๊กตาไก่ดินเผาสีเก่าๆ ไปวางบนไม้เกวียนเก่า โห! ได้บรรยากาศเชียว

จับคางคกตัวเล็กใหญ่ใส่บนแผ่นดินเผาใบบัวดูเป็นครอบครัว เอาไปวางแถวน้ำๆ ดูน่ารักเชียว
เออเนอะ ทำไปทำมาก็เพลินดี เหมือนมีของเล่นให้เล่นสนุกในสวนได้

เมื่อถึงเวลาดอกไม้ก็บาน...หิรัญญิการ์

2006-02-01T11:50:00.000+07:00

ช่วงนี้ไปไหนๆ ก็เห็นหิรัญญิการ์บาน แม้แต่ต้นที่ปลูกไว้ก็กำลังทะยอยผลิบาน เมื่อยามหิรัญญิการ์บานเป็นความสวยที่ชวนมอง ดูยิ่งใหญ่อลังการและสวยสง่า ยามเย็นๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ โชย ชวนให้สุนทรีย์ในอารมณ์ หิรัญญิการ์ก็อาจจะเป็นแบบทดสอบหนึ่งที่พิสูจน์ใจของคนที่รู้จักอดทนและรอคอย เพราะปลูกกว่าจะโตจนมีดอกนั้นใช้เวลาไม่ใช่เล่น แต่เมื่อถึงเวลาโตเต็มที่แล้ว ผลผลิตของความงามก็เป็นรางวัลที่คุ้มค่ากับผู้ที่รอคอย และต้นยังซื่อสัตย์จงรักภักดี หากเลี้ยงดูแลเป็นอย่างดีสม่ำเสมอ เมื่อถึงเวลาของทุกปีหิรัญญิการ์จะบานสะพรั่งเต็มต้นไม่เคยขาดหาย
เหมือนเราตอนนี้ก็เฝ้าชื่นชมหิรัญญิการ์ของเราบาน

เมื่อวานมีโอกาสไปทำบุญที่วัดปัญญานันทารามกับเพื่อนๆ ที่ทำงาน ไปช่วงเวลานี้ของทุกปี ไปทีไรก็ก็จะเป็นช่วงของหิรัญญิการ์บาน ได้เห็นซุ้มหิรัญญิการ์ผลิดอกเบ่งบานเหมือนทุกปี แถมยังรู้สึกว่าต้นที่เห็นนี้แต่ละปีโตขึ้นเรื่อยๆ

เนี่ยเป็นหลักฐานช่วยยืนยันเป็นอย่างดีว่า เมื่อถึงเวลาดอกไม้ก็จะบานหากรู้จักอดทนและรอคอย

แถมปีนี้พิเศษหน่อยมีฝักลูกเบ้อเร่อ ยังกะลูกมะละกอ เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน

เดินดูใกล้ๆ กันก็ไปสะดุดกับป้ายปรัชญาที่ให้คติธรรมชีวิต ที่จะมีแขวนอยู่ทั่ววัด แต่ป้ายนี้มีใจความว่า

เห็นแล้วก็ชวนให้คิดดีแท้ว่า ดอกไม้เมื่อถึงเวลาฤดูกาลยังไงก็เบ่งบาน ยกเว้นเสียแต่ว่ามีปัจจัยอื่นที่ขวางกั้นไม่ให้เป็นอย่างนั้น แต่ชีวิตคนเรานี่สิ เอาแน่นอนเอานอนอะไรไม่ได้เสียเลย เราพบแต่ความเปลี่ยนแปลงและสิ่งที่ไม่คาดคิดอยู่บ่อย การมีชีวิตอยู่ในความไม่ประมาทเท่านั้นอาจจะเป็นหนทางช่วยให้เราหลีกเลี่ยงสิ่งไม่คาดคิดนั้นได้บ้าง
ไอ้ตัวเรานั้นจริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยได้เข้าวัดเข้าวาเอาเสียเลย ต้องมีใครมาชวนถึงจะได้โอกาสไปกับเขา ถึงกระนั้นก็รู้สึกว่า ที่สถานที่แห่งธรรมนี้ เมื่อได้ย่างกรายเข้ามาก็ชวนให้ใจได้สงบอยู่ไม่เบา

แตงกวาและหัวใจ

2006-01-24T10:32:00.000+07:00

เคยคิดมั๊ยว่าการค้นหาความสุขและสิ่งที่เราพอใจในชีวิตนั้นต้องยุ่งยากและเหนื่อยแค่ไหนจึงจะเจอ เคยได้ยินบางคนรำพันว่า "ค้นหามาค่อนชีวิตแล้วยังไม่เจอ" ความสุขหน้าตาเป็นอย่างไรหนอจึงจะเรียกว่าเป็นความสุข...อืม! แต่ดูแตงกวาลูกนี้สิ มันกำลังเติบโตอยู่ติดกิ่งก้านที่เลื้อยพันรอบหลักที่ปักอยู่ แปลกนะมันทำให้ฉันตื่นเต้นใจสั่นระริกได้ อย่างนี้คือความสุขหรือเปล่าหนอ

แตงกวาแปลงนี้เป็นต้นที่ปลูกเองและมีน้องๆ ในร้านต้นไม้คอยช่วยดูแล นึกถึงความรู้สึกของตัวเองเวลาที่เคยเจอผลฟักแฟง หรือบวบที่ออกลูกผลที่เขาปลูกไว้ เห็นแล้วก็ตื่นเต้นดีใจชอบดูทุกที ดูไปก็เกิดความรู้สึกดีๆ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร สงสัยคงจะชอบเพราะดูมันมีชีวิต แล้วมีผลด้วย แตงกวาแปลงนี้จึงงอกงามขึ้นจากใจที่รอคอยเฝ้าดูอยากเห็นลูกของมัน มาวันนี้ลูกเล็กๆ ของมัน ทำให้รู้สึกว่าความสุขเล็กๆ นี้มีตัวตน

เช้านี้ขณะที่นั่งดูเจ้าแตงกวาพวกนี้ บอกกับตัวเองว่า ไม่ใช่แต่เพียงได้รับผลพวงของมันที่กินได้ แต่มันมีความสุขเข้าไปถึงใจเพราะได้รู้สึกไปถึงคุณค่าในสิ่งที่สามารถสร้างขึ้นมาเองได้ หากเทียบกับราคาที่ซื้อแตงกวาในตลาดกิโลนึงก็ไม่เท่าไหร่ แต่ไม่ได้ผ่านกระบวนการของการสร้างจากความรู้สึก จนรู้สึกรักและหวงแหนเจ้าแปลงผักพวกนี้มาก เพราะมันมีความหมายต่อจิตใจ ช่วยให้ใจอยู่นิ่ง และมีมุมสงบ
ช่วยกล่อมเกลาให้รู้จักอดทนและรอคอย

ยิ่งฉันปลูกผักกินเองได้มากเท่าไหร่ หัวใจฉันก็ยิ่งพองโตและอิ่มเอิบใจเหมือนใบเขียวๆ สดชื่นของเจ้าผักพวกนี้

วันนี้ได้คำตอบกับตัวเองว่า "ความสุขที่แท้จริง อาจจะไม่ต้องดิ้นรนแสวงหายุ่งยากอย่างที่คิด อาจอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง แค่สร้างความมีชีวิต พึงพอใจกับความสุขและสิ่งเล็กน้อยที่มีอยู่ แล้วเก็บเกี่ยวสิ่งนี้ให้มีคุณค่าต่อจิตใจ" เนี่ยบางทีก็เหนื่อยและท้อในบางเรื่อง แต่เจ้าแตงกวาพวกนี้ทำให้เรายิ้มได้